Azjatyckie korzenie rabarbaru
Rabarbar pochodzi z górskich obszarów Azji. Do Europy trafił najpierw jako surowiec leczniczy, a dopiero później jako popularne warzywo deserowe.
Rheum rhabarbarum
Silna bylina o ogromnych liściach i grubych, różowo-zielonych ogonkach liściowych o wyraźnie kwaśnym smaku.
Ogromne, trójkątne liście o pofalowanych brzegach
Grube, mięsiste ogonki o wyraźnie kwaśnym smaku
Wysokie, rozgałęzione wiechy drobnych kwiatów
Przy ogrodach, kompostownikach i na nieużytkach
Blaszki liści są niejadalne i mogą być toksyczne
Liście rabarbaru są bardzo duże, szeroko trójkątne do sercowatych, z wyraźnie pofalowanymi brzegami. Wyraźne nerwy zbiegają w gruby ogonek liściowy. Powierzchnia jest lekko chropowata, matowo zielona.
Ogonki liściowe rabarbaru są grube, soczyste, zielone do czerwonych, często delikatnie prążkowane. W przekroju pełne, bez komory powietrznej. Smak jest intensywnie kwaśny, co pozwala dobrze łączyć rabarbar ze słodkimi owocami.
Starsze kępy rabarbaru wypuszczają wysokie pędy kwiatostanowe z dużymi, rozgałęzionymi wiechami licznych, drobnych, biało-zielonych kwiatów.
Zdziczały rabarbar rośnie zwykle przy ogrodzeniach, starych ogródkach, pryzmach kompostu oraz na wilgotnych, żyznych nieużytkach.
Liści rabarbaru nie jemy – zawierają dużo kwasu szczawiowego i innych niepożądanych substancji. Do potraw używa się wyłącznie ogonków liściowych.
Pocięte ogonki liściowe rabarbaru są klasycznym dodatkiem do kompotu oraz do ciast z kruszonką. Kwaśny smak przełamuje słodycz cukru i owoców.
Z ogonków rabarbaru gotuje się aromatyczny syrop, który po rozcieńczeniu wodą daje orzeźwiającą lemoniadę. Dobrym dodatkiem jest cytryna i imbir.
Z rabarbaru można przygotować wyraziste chutney z dodatkiem cebuli, przypraw i octu. Świetnie pasuje do serów i pieczonych warzyw.
Niewielka ilość rabarbaru w posiłku może pobudzać wydzielanie soków trawiennych. To raczej element kuchni niż klasyczny surowiec zielarski.
Sok z czerwonych odmian rabarbaru nadaje napojom i deserom delikatny różowy kolor bez dodatku sztucznych barwników.
Poprawia pracę układu trawiennego, pomaga przy wzdęciach i braku apetytu.
Wspomaga oczyszczanie wątroby i nerek z toksyn.
Pomaga w spalaniu tłuszczu i utrzymaniu energii.
Pomaga utrzymać stabilny poziom cukru we krwi.
Informacje na tej stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastępują profesjonalnej opieki medycznej. Przed użyciem jakichkolwiek roślin w celach leczniczych zawsze skonsultuj się z lekarzem lub certyfikowanym zielarzem.
Niektóre rośliny mogą powodować reakcje alergiczne lub wchodzić w interakcje z lekami. Zachowaj ostrożność i w razie wątpliwości skonsultuj się ze specjalistą.
Dzikie kępy rabarbaru znajdziesz przy ogrodach, kompostownikach, na nieużytkach i wysypiskach gruzu, czasem także przy potokach. Lubi żyzne, wilgotne gleby i stanowiska słoneczne.
Informacje o właściwościach leczniczych mają charakter informacyjny i nie zastępują profesjonalnej opieki medycznej. Przed użyciem w celach leczniczych zawsze skonsultuj się z lekarzem lub wykwalifikowanym zielarzem. Jeśli nie masz pewności co do identyfikacji rośliny, nie zbieraj jej ani jej nie używaj!
Liście rabarbaru zawierają dużo kwasu szczawiowego i nie powinny być jedzone ani podawane zwierzętom. Do potraw używamy wyłącznie ogonków.
Osoby z kamicą nerkową lub chorobami nerek powinny ograniczyć ilość rabarbaru w diecie i w razie wątpliwości skonsultować się z lekarzem.
Dzieciom podawaj raczej niewielkie porcje deserów z rabarbarem i traktuj je jako sezonowy dodatek, a nie codzienny posiłek.
Korzeń gatunków leczniczych ma silne działanie przeczyszczające. Korzeń rabarbaru ogrodowego również jest aktywny i nie powinien być używany na własną rękę.
Jeśli masz przewlekłe choroby (zwłaszcza nerek lub przewodu pokarmowego) lub przyjmujesz leki, traktuj rabarbar jako dodatek do diety i w razie wątpliwości skonsultuj się ze specjalistą.
Rabarbar pochodzi z górskich obszarów Azji. Do Europy trafił najpierw jako surowiec leczniczy, a dopiero później jako popularne warzywo deserowe.
Mocno przeczyszczający korzeń znany z zielarstwa pochodzi z innych gatunków Rheum. Korzenia rabarbaru ogrodowego lepiej nie stosować samodzielnie leczniczo.
Rabarbar pojawia się bardzo wcześnie w sezonie i długo był ceniony jako źródło świeżej, kwaśnej nuty w deserach po zimie.
Rabarbar jest bogaty w kwas szczawiowy. Przy okazjonalnym, sezonowym spożyciu jest bezpieczny, ale osoby z kamicą nerkową powinny ograniczać jego ilość.
„Znajomość dzikich roślin łączy tradycyjną mądrość naszych przodków ze współczesną wiedzą naukową.“