Zimowa „apteczka” z igliwia
Młode igliwie świerka było tradycyjnie wykorzystywane jako zimowe źródło witaminy C – szczególnie w górskich regionach, gdzie świeże owoce były trudno dostępne.
Picea abies
Wysokie, zimozielone drzewo o wąskiej, stożkowatej koronie, ciemnozielonym igliwiu i zwisających szyszkach.
Wysokie, smukłe drzewo iglaste o stożkowatej koronie.
Krótkie, kłujące igły osadzone pojedynczo.
Długie, zwisające szyszki skierowane w dół.
Szaro-brunatna, łuszcząca się cienkimi płatami.
Lasy iglaste i górskie, chłodne i wilgotne stanowiska.
Świerk pospolity osiąga zwykle 20–40 m wysokości, tworzy wąską, regularną koronę stożkowatą z poziomymi okółkami gałęzi. Jest zimozielony i ma wyraźnie smukłą sylwetkę.
Igły świerka są krótkie (1–2,5 cm), sztywne, ostro zakończone i w przekroju czterokanciaste. Osadzone są pojedynczo na małych „poduszeczkach” na całej gałązce. Po roztarciu silnie pachną żywicą.
Szyszki świerka pospolitego są walcowate, mają 10–15 cm długości, po dojrzeniu brązowe i zawsze zwisają ku dołowi. Łuski są cienkie i elastyczne. Zwykle wiele szyszek leży pod drzewem.
Kora młodych świerków jest gładka, szarozielona, z wiekiem ciemnieje i zaczyna się łuszczyć cienkimi płatkami. U starych drzew jest grubsza i nieregularnie spękana.
Świerk pospolity dominuje w lasach iglastych i mieszanych, szczególnie w chłodniejszych i wyżej położonych rejonach. Lubi kwaśne, próchniczne gleby i wysoką wilgotność powietrza.
Młode pędy świerka lub delikatne zimowe igliwie zasypuje się cukrem lub zalewa miodem. Po kilku tygodniach powstaje aromatyczny syrop dodawany do herbaty, wody lub deserów.
Świeże lub suszone igliwie parzy się krótko w gorącej wodzie. Napar ma świeży, żywiczny smak i często łączy się go z dziką różą lub miodem.
Drobno zmielone, suszone igliwie świerka można stosować jako przyprawę do marynat, pieczonych ziemniaków czy wypieków. Nadaje potrawom lekko „leśny” charakter.
Napar lub syrop ze świerkowego igliwia łagodnie wspiera drogi oddechowe, pomaga przy kaszlu i przeziębieniu oraz rozgrzewa organizm.
Odwar z gałązek i igliwia dodany do kąpieli poprawia ukrwienie, rozluźnia mięśnie i odświeża po wysiłku fizycznym.
Gorący odwar z igliwia można wykorzystać do ostrożnych inhalacji. Para o zapachu lasu łagodnie udrażnia nos i górne drogi oddechowe.
Gałązki i szyszki świerkowe można wykorzystać jako naturalny odświeżacz powietrza w domu, np. zimą lub w saunie.
Żywica świerkowa bywa składnikiem domowych maści na zmęczone stopy i zrogowaciały naskórek. Stosuje się ją wyłącznie zewnętrznie.
Wspiera naturalną odporność organizmu i pomaga zapobiegać chorobom.
Pomaga zmniejszać stany zapalne w organizmie, łagodzi bóle mięśni i stawów.
Wspomaga oczyszczanie wątroby i nerek z toksyn.
Łagodzi kaszel, przeziębienie i stany zapalne oskrzeli.
Chroni komórki przed wolnymi rodnikami i spowalnia starzenie.
Wspomaga gojenie ran, trądziku i innych problemów skórnych.
Zwiększa wydolność fizyczną i psychiczną.
Łagodzi objawy przeziębienia, gorączki i grypy.
Informacje na tej stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastępują profesjonalnej opieki medycznej. Przed użyciem jakichkolwiek roślin w celach leczniczych zawsze skonsultuj się z lekarzem lub certyfikowanym zielarzem.
Niektóre rośliny mogą powodować reakcje alergiczne lub wchodzić w interakcje z lekami. Zachowaj ostrożność i w razie wątpliwości skonsultuj się ze specjalistą.
Świerk rośnie w lasach iglastych i mieszanych, szczególnie w chłodniejszych i wyżej położonych rejonach. Lubi wilgotne, kwaśne gleby i dobrze znosi ocienienie. Spotkamy go też w parkach, przy drogach i jako drzewo ozdobne.
Informacje o właściwościach leczniczych mają charakter informacyjny i nie zastępują profesjonalnej opieki medycznej. Przed użyciem w celach leczniczych zawsze skonsultuj się z lekarzem lub wykwalifikowanym zielarzem. Jeśli nie masz pewności co do identyfikacji rośliny, nie zbieraj jej ani jej nie używaj!
Igliwie i żywica świerkowa zawierają skoncentrowane olejki eteryczne. U osób wrażliwych mogą powodować podrażnienia skóry lub bóle głowy – stosuj ostrożnie.
Mocno skoncentrowane preparaty ze świerku (syropy, nalewki, olejki) nie są zalecane kobietom w ciąży, karmiącym oraz małym dzieciom – konieczna jest konsultacja lekarska.
Podczas zbioru igliwia unikaj nieznanych roślin ozdobnych. Mylenie świerka z cisem pospolitym (Taxus baccata) może być bardzo niebezpieczne – cis ma miękkie, płaskie igły i czerwone osnówki nasion.
Długotrwałe lub nadmierne stosowanie mocnych wywarów i syropów może obciążać nerki. Osoby z chorobami nerek powinny zachować szczególną ostrożność.
Nie odłamuj dużych gałęzi i nie uszkadzaj pni drzew. Zbieraj niewielkie ilości z wielu drzew, aby nie osłabiać pojedynczych okazów.
Żywica świerkowa powinna być stosowana wyłącznie zewnętrznie, np. w maściach. Przyjmowanie wewnętrzne nie jest zalecane.
Młode igliwie świerka było tradycyjnie wykorzystywane jako zimowe źródło witaminy C – szczególnie w górskich regionach, gdzie świeże owoce były trudno dostępne.
Żywica świerkowa była stosowana zewnętrznie na drobne rany i otarcia. W medycynie ludowej przygotowywano z niej maści i plastry o działaniu odkażającym.
Świerk jest jednym z klasycznych drzew choinkowych. Zapach igliwia i żywicy mocno kojarzy się z zimowymi świętami.
Lasy świerkowe stanowią ważne siedlisko dla wielu gatunków ptaków, ssaków i bezkręgowców. Stabilizują stoki i zatrzymują wodę, choć monokultury świerkowe są podatne na korniki i wiatr.
„Znajomość dzikich roślin łączy tradycyjną mądrość naszych przodków ze współczesną wiedzą naukową.“