Nazwa związana z kośćmi
Polska i łacińska nazwa żywokostu nawiązują do tradycyjnego zastosowania przy problemach z kośćmi. Obecnie podkreśla się głównie bezpieczne, zewnętrzne użycie rośliny.
Symphytum officinale
Silnie korzeniąca się roślina o szorstkich liściach i zwisających rurkowatych kwiatach, ceniona głównie do użytku zewnętrznego.
Duże, szorstkie liście o lancetowatym kształcie.
Zwisające, dzwonkowate kwiaty zebrane w skręconych kwiatostanach.
Gruby, ciemny korzeń z białym, śluzowatym miąższem.
Wilgotne łąki, rowy i brzegi wód.
Liście żywokostu są szorstko owłosione, duże i wydłużone. Dolne liście tworzą rozetę, górne są mniejsze i częściowo obejmują łodygę. Mocne owłosienie i wyraźne nerwy to ważne cechy rozpoznawcze.
Kwiaty żywokostu są rurkowate, zgięte, zwykle fioletowe, różowe lub kremowe. Zwisają w jednostronnych, skręconych kwiatostanach. Kwitnienie trwa zwykle od maja do lipca i przyciąga liczne trzmiele.
Korzeń żywokostu jest mocny, wrzecionowaty, ciemnobrązowy na zewnątrz i biały wewnątrz. Po przecięciu wydziela lepki sok bogaty w substancje śluzowe, który był tradycyjnie wykorzystywany w maściach i okładach.
Żywokost lekarski rośnie głównie na wilgotnych stanowiskach – na łąkach, w rowach, nad brzegami rzek i stawów oraz na podmokłych obrzeżach pól. Lubi gleby żyzne, gliniaste i bogate w azot.
Maści z żywokostu są stosowane zewnętrznie na stłuczenia, bóle stawów i mięśni. Należy używać ich tylko na nieuszkodzoną skórę i nie przez bardzo długi czas. Preparaty wewnętrzne z żywokostu nie są obecnie zalecane.
Liście żywokostu szybko się rozkładają i są bogate w potas. Można je dodawać do kompostu, stosować jako ściółkę lub przygotować z nich gnojówkę roślinną do podlewania warzyw. To świetny sposób na zamknięcie obiegu składników w ogrodzie.
Pomaga zmniejszać stany zapalne w organizmie, łagodzi bóle mięśni i stawów.
Wspomaga gojenie ran, trądziku i innych problemów skórnych.
Łagodzi bóle głowy, mięśni i stawów.
Informacje na tej stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastępują profesjonalnej opieki medycznej. Przed użyciem jakichkolwiek roślin w celach leczniczych zawsze skonsultuj się z lekarzem lub certyfikowanym zielarzem.
Niektóre rośliny mogą powodować reakcje alergiczne lub wchodzić w interakcje z lekami. Zachowaj ostrożność i w razie wątpliwości skonsultuj się ze specjalistą.
Żywokost występuje na podmokłych łąkach, przy rowach melioracyjnych, nad brzegami rzek i stawów, czasem także w zdziczałych ogrodach. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych o stale wilgotnej glebie.
Informacje o właściwościach leczniczych mają charakter informacyjny i nie zastępują profesjonalnej opieki medycznej. Przed użyciem w celach leczniczych zawsze skonsultuj się z lekarzem lub wykwalifikowanym zielarzem. Jeśli nie masz pewności co do identyfikacji rośliny, nie zbieraj jej ani jej nie używaj!
Żywokost lekarski zawiera alkaloidy pirolizydynowe, które mogą uszkadzać wątrobę. Z tego powodu nie zaleca się stosowania wewnętrznego naparów ani nalewek z żywokostu.
Preparaty z żywokostu stosuj wyłącznie na nieuszkodzoną skórę i przez ograniczony czas. Nie nakładaj ich na otwarte rany ani na duże powierzchnie ciała.
W czasie ciąży, karmienia piersią oraz u małych dzieci należy unikać stosowania preparatów z żywokostu lub skonsultować się z lekarzem.
Osoby o wrażliwej skórze mogą reagować podrażnieniem na preparaty z żywokostu. Wykonaj próbę na niewielkim fragmencie skóry przed dłuższym stosowaniem.
Zbierając żywokost, pozostaw część roślin na stanowisku. Roślina wspiera owady zapylające i strukturę gleby na wilgotnych łąkach.
Polska i łacińska nazwa żywokostu nawiązują do tradycyjnego zastosowania przy problemach z kośćmi. Obecnie podkreśla się głównie bezpieczne, zewnętrzne użycie rośliny.
Żywokost lekarski jest świetną rośliną do ogrodów ekologicznych. Liście można wykorzystywać jako ściółkę i dodatek do kompostu oraz do przygotowania gnojówki roślinnej bogatej w potas.
Kwiaty żywokostu dostarczają dużo nektaru i są chętnie odwiedzane przez trzmiele i pszczoły. Sadząc żywokost w ogrodzie, wspierasz lokalne populacje owadów zapylających.
„Znajomość dzikich roślin łączy tradycyjną mądrość naszych przodków ze współczesną wiedzą naukową.“